Dziwnym jakimś głosem powtarzała: „Helena, nazwała mnie Heleną”. Spojrzałem na nią, myśląc, że zwariowała. Nieruchomymi oczyma wpatrywała się w leżące u moich nóg zwłoki pani Dandsby–Gregg. Odwróciłem wzrok. Zauważyłem znikający traktor. Stałem tak w milczeniu kilkanaście minut, aż ucichł huk silnika i zgasły światła. Piątek, szósta wieczorem sobota, dwunasta piętnaście Białe piekło tej nocy, męki ciężkich godzin są wspomnieniem, którego nigdy nie wymażę z pamięci. Nie wiem dokładnie, przez ile godzin, potykając się, posuwaliśmy się po śladach traktora. Wlekliśmy się jak w transie. Mogło to być sześć, osiem, a nawet dziesięć godzin. Nie umieliśmy ich zliczyć i prawdopodobnie już nigdy nie potrafimy zdać sobie z tego sprawy. Każda sekunda stawała się cierpieniem. Mróz, męczący marsz, wyczerpanie psychiczne, palące stopy i pozbawione czucia ręce sprawiły, że każda godzina zamieniała się w wieczność. Nikt z nas nie wierzył, że wytrzyma do końca tej nocy.

(Reklama: , domeny ,GRY ONLINE )